De oude baan in Mettet biedt voor de toeschouwer niet veel meer dan het passeren van start en finish en een wijds overzicht over de achterzijde van het circuit. Veel meer dan een grote driehoek waarbinnen een aantal weiden, het rennerskwartier en het veel aantrekkelijkere nieuwe circuit liggen, is het niet. Dit nam echter niet weg dat de Engelse twin zijn winterslaap goed had doorstaan en zonder kreunen de hele training volhield in een behoorlijk hoog tempo ! Van voorjaarsmoeheid of stijheid in de leden (bij motor of berijdend duo) was niets te merken. Ook dit beloofde voor de race !
Maar voor het zover was, moesten we nog even wachten en konden we intussen genieten van de races met de 'moderne' motoren op het nieuwe permanente circuit dat Mettet dus sinds een aantal jaren rijker is. Leuk om zien hier was dat sommige namen blijkbaar regelmatig terug komen. Die van Streuer bijvoorbeeld in de zijspanklasse ... al was het deze keer de zoon van die blijkbaar in de voetsporen van zijn vader wil treden, want hij was onhoudbaar in de driewielerklasse !
Ook bij de soloklasse waren leuke races te zien waarbij vooral de 'Le Mans' start bij de uithoudingsrace nog eens leuk was om te zien.

Maar daarna was het dus weer aan de 'oude garde', de races waarvoor we eigenlijk gekomen waren. En het was duidelijk dat de mannen uit Peer gewerkt hebben aan hun Ariel deze winter, want opnieuw deed Harrie een drietal seconden van zijn trainingstijd af tijdens de race. Uiteraard is de Engelse halfliter niet opgewassen tegen een aantal zwaardere en krachtigere motoren in deze reeks, maar met een schitterende vijfde plaats kon de sfeer al niet meer stuk.
Ook in de zijspanklasse kan de 850 cc blok van de Nourish Weslake het niet halen van modernere en zwaardere boxers uit het land der grundlichkeit, maar tegen alle verwachtingen in presteerden zowel de staande twin als zijn twee bestuurders (waarbij Edmond dan vooral moet zorgen dat het sturen te doen is tegen hoge snelheden in de bocht) het veel beter dan verwacht. Heeft het te maken met de goede afstelling, stelde het weer hogere eisen waaraan andere bolides niet konden voldoen of was het misschien ook een beetje geluk, we zullen het nooit weten en eerlijk gezegd kan het ons ook niets schelen. Feit is wel dat de Weslake 37 combinatie zaterdag als derde over de finish kwam ! Een schitterende prestatie die het weekend helemaal niet meer stuk konden krijgen. Wat zou dit zondag geven ?

Helaas konden we zondag zelf niet meemaken wegens andere verplichtingen, maar een lang gesprek met Harrie leerde ons dat zondag toch even anders was. Het weer was nog steeds schitterend en de training met de Ariel 37 ook weer zeer hoopvol (opnieuw drie seconden sneller dan de dag voordien). Maar met de Weslake kon niet meer gereden worden want na afloop van de race zaterdag bleek een lange bout uit de cilinderkop verdwenen te zijn (?). En een racemotor onder druk zetten zonder de kop ervan goed vast te kunnen zetten is zoveel als naakt in een bijenzwerm gaan staan, volledig ingesmeerd met zoet spul en dan hopen dat je niet gestoken wordt ... dom met andere woorden. Dus kozen Harrie en Edmond wijselijk voor het zekere en werd de blauwwitte driewieler zondagmorgen al opgeborgen.
Maar na de beloftevolle training met de Ariel zat er nog een spannende racenamiddag aan te komen ... tot in het parc fermé de deur naar het circuit werd opengezet en de Ariel niet meer van plaats wilde (terwijl de motor nog steeds goed draaide): gebroken primaire ketting.
Einde verhaal dus ook met de Ariel waardoor de zondag uiteindelijk niet hetzelfde gevoel opleverde als zaterdag. Maar al bij al was het toch weer een zeer geslaagd weekend met genoeg goede beloftes voor de volgende race !